ارتباط خبر – در این معنا ارتباطات و روابطعمومی، نقشی فراتر از انتقال پیام دارند. آنها بخشی از کنش ارتباطی هستند. همان چیزی که پایه شکلگیری فهم مشترک در جامعه است. روابطعمومیِ روادار، بهجای یکسویهگویی، سازوکاری برای ساختن فضای گفتوگویی است که در آن عقلانیت، تفاهم و اعتبارسنجی متقابل به تقویت اعتماد اجتماعی میانجامد. این اعتماد، همان پیوند نامرئی است که امید به آینده و توسعه بر آن استوار میشود.
وقتی روابطعمومی روادار با مدیریت راهبردی ارتباطی همراه میشود، نقش خود را در نظام اجتماعی بازمییابد و به هماهنگکننده روایتها، نیازها و انتظارات اقشار مختلف تبدیل میشود. نتیجه این فرآیند، مردمیسازی ارتباطات است، یعنی تصمیمها و پیامها نه در خلأ، بلکه در بستر تجربه زیسته مردم شکل میگیرند.
در همین زمینه، در شرایط مخاطره آمیز امروز کشور، ارتباطات می تواند بیش از همیشه قدرتآفرین باشد. در این شرایط رویاپردازی و تئوریپردازیِ مجهز به فهم ارتباطی، امکان خلق و تصور آیندهای نو را فراهم میکند. روابطعمومی در این فضا باید توان تحلیل شبکهای، روایتسازی چندلایه و بدهبستان مستمر با افکار عمومی را داشته باشد، زیرا امید، تنها در سایه حضور فعال مردم و مشارکت آنان در گفتوگوهای اجتماعی معنا پیدا میکند.
سرانجام باید گفت، روز ارتباطات و روابط عمومی یادآور این واقعیت است که ساختن امید و توسعه تنها با تکنیک و ساختار پیش نمیرود، با گفتوگو، رواداری و پیوند انسانی پیش میرود. جامعهای که گوش میدهد، میفهمد و امکان بیان را برای همه فراهم میکند، جامعهای است که مسیر رشد را هموار میسازد.
در چنین مسیری اگر روابط عمومی مدعای پرچم داری ارتباطات و امیدآفرینی است، خودش بیش از سایر اجزاء جامعه باید پایبند به منطق خردمندی، رواداری و گفتگو محوری باشد./شارا
📤 اشتراکگذاری: