ارتباط خبر  – فاطمه ملک‌پور – یکی از شاخص‌های کلیدی توسعه‌یافتگی در کلان‌شهرها، کیفیت و کارایی سیستم حمل و نقل عمومی است؛ خدماتی که به دلیل گستردگی و تأثیر مستقیم بر زندگی روزمره، به وضوح برای اقشار مختلف جامعه قابل لمس است. در حال حاضر، کلان‌شهر تبریز با افزایش روزافزون جمعیت و مهاجرت قابل توجه از شهرستان‌های استان، با نوعی عدم تعادل و نابسامانی در ارائه خدمات مطلوب حمل و نقل عمومی به شهروندان مواجه است که در این زمینه به نظر می‌رسد برنامه‌ریزی‌های انجام شده، پاسخگوی نیازهای این حجم از جمعیت در تبریز نیست.

مسیرهای یک‌طرفه، دسترسی دشوار به تاکسی در برخی مناطق شهر، و در کنار آن، کمبود محسوس اتوبوس در ساعات اوج، به معضلی بزرگ برای شهروندان تبدیل شده است. این وضعیت نه تنها سیمایی ناخوشایندی به شهر می‌بخشد، بلکه فراتر از ارائه خدمات صرف، به طور مستقیم بر ترافیک و روان بودن تردد شهری تأثیر منفی می‌گذارد.

گرچه کمبود اتوبوس و افزایش جمعیت بر کیفیت ارائه خدمات حمل و نقل عمومی تأثیر گذاشته است، اما از سوی دیگر، این وضعیت موجب شده تا شهروندان به دلیل مشکلات موجود، از یکدیگر دلخور شوند. به عنوان نمونه، یک بار پس از این که به سختی توانستم سوار اتوبوس شوم، مسافری از اصفهان با ناراحتی می‌گفت: “در اصفهان، چنین وضعیت کمبود اتوبوسی وجود ندارد.” او با ناباوری تأکید می‌کرد که با این وضعیت، هر لحظه ممکن است در این شلوغی اتفاق ناگواری برای شهروندان رخ دهد و این موضوع بسیار خطرناک است.

باید در نظر داشت که کمیت و کیفیت ارائه خدمات عمومی، تأثیر چشمگیری بر توسعه شهری و زیبایی چهره شهر دارد. آنچه مسلم است، وضعیت کنونی ناوگان حمل و نقل عمومی تبریز در شأن این کلان‌شهر نیست و باید تدبیری جدی برای بهبود این شرایط اندیشیده شود.