دکتر حسن خسروی مدرس دانشگاه و مؤلف کتاب مهارت‌های زندگی – جنگ علاوه بر ویرانی و خسارت‌های مالی و مادی ، آثار روانی متعددی نظیر اضطراب ،استرس، افسردگی، ترس، وحشت و… را به همراه دارد و سازمان‌های امدادی و نهادهای مردمی در این خصوص باید اقدامات جدی سازمان یافته ای را خصوصا برای کودکان و نوجوانان که زخمی شده و یا پدر و مادر خود را از دست داده اند به انجام برسانند.

ارتباط خبر – همدلی و همدردی که از موضوعات مهم روانشناسی و مهارت‌های زندگی در حوزه ارتباطات فردی و اجتماعی ماست امروز در کوران جنگ بسیار لازم و ضروری است. همه ما موظف هستیم در راستای وحدت و اتحاد و همبستگی و انسجام اجتماعی، در این روزها کنار هم باشیم. به هم روحیه بدهیم. از اخبار بد و جعلی و گمراه کننده بدور باشیم. انرژی مثبت به هم منتقل کنیم. همدیگر را نترسانیم.

شایعه پراکنی نکرده و سواد رسانه ای خود را تقویت نماییم. شبهه افکنی نکنیم. در زمان جنگ ،تشخیص حق از باطل و درست از نادرست بسیار سخت است فلذا کاملا بیدار و هوشیار باشیم. هنگام پناه گرفتن در پناهگاه، امید آفرین باشیم و صبر و شجاعت و آرامش را به یکدیگر تزریق کنیم.

بچه ها چیزی از جنگ نمی‌دانند، با اطلاعات درست و منطقی و با زبان خاص سن و سال خودشان به آنها اطمینان بدهیم که در امان هستند و باید به چیزهای خوب و مثبت فکر کنند. در کنار بچه ها به درس و مشق و مطالب مورد علاقه شان بیشتر توجه کنیم. در شهرها خصوصا تهران که هر روز شاهد بمباران مناطق مختلف هستیم باید تلاش شود کودکان و افراد سالخورده کمتر در معرض اخبار جنگ قرار گیرند.

هرگونه استرس و ترس و اضطراب برای آنان کشنده و ویرانگر است. متاسفانه سازمان صدا و سیما به هر دلیل در ایام جنگ هیچ برنامه سازمان یافته مناسبی برای همدلی و همدردی بویژه برای کودکان و افراد سالمند ندارد و جای این دو داروی مهم در برنامه های مختلف صدا و سیما و مساجد و موکب ها و در میان نهادهای مردمی کمرنگ و بسیار ناچیز است. همدلی و همدردی را باید لحظه به لحظه به یکدیگر تزریق کنیم تا انسجام اجتماعی و همبستگی گروهی کمتر آسیب ببیند. همدلی و همدردی، بدین معناست که ما مردم ،همه با هم هستیم، برای هم هستیم، تقویت کننده یکدیگر می‌باشیم و بر یک کشتی سوار هستیم.

همدلی و همدردی یعنی غم تو، غم من است. یعنی من تو را درک میکنم. یعنی حال تو را میفهمم. یعنی خودم را جای تو گذاشته ام و جای نگرانی و تنهایی نیست. همدلی و همدردی، داروی نجات بخش روحی روانی این روزهای ماست که بطور جدی باید آنها را مصرف کنیم تا سلامت روحی و روانی مان را تضمین کنیم. در کنار امداد و نجات مناطق آسیب دیده باید کسانی که کانال و گروه در فضای مجازی دارند، دست بکار تولید محتواهای خوب و اثر بخش و روشنگرانه و بصیرت افزا زده و واحدهای مددکاری اجتماعی را با حضور فعالان اجتماعی، بلاگرها، بازیگران مشهور، ورزشکاران معروف و افراد خوشنام و بانفوذ و… فعال کنیم و از دانشجویان روانشناسی و متخصصان مهارت‌های زندگی و کارشناسان روان درمانی و از تراپیستهای علاقه مند بخواهیم که در مناطق مختلف شهری سازماندهی شده و به ارائه خدمات فنی حرفه ای بپردازند.

متاسفانه در ایام جنگ، ورزشکاران معروف و بازیگران مشهور و سخنرانان خوشنام اغلب در پناهگاه ها و ویلاها و خانه های امن هستند در حالی که مردم برای همدلی و همدردی بیش از هر زمان دیگری به حضور امید آفرین آنها نیازمند هستند و این بخشی از مسئولیت های اجتماعی همه ماست. همدلی و همدردی را در ایام جنگ، توسعه و ترویج بدهیم تا حالمان بهتر شود./شارا