ارتباط خبر – وضعیت «نه صلح، نه جنگ» یکی از فرسایشیترین شرایط برای اقتصاد و محیط کسبوکار به شمار میرود. در این فضای غبارآلود، سازمانها ناگزیر در حالت «آمادهباش و انتظار» فرو میروند.
در این میان، معمولاً اولین قربانی انقباض مالی سازمانها، بودجههای ارتباطی است. پیامد این امر، فاصله گرفتن واحدهای روابطعمومی از رویکردهای خلاقانه و توسعهمحور است؛ تا جایی که این واحدها صرفاً به تریبونهایی برای «مدیریت بحران دائمی» تقلیل مییابند.
این انجماد ارتباطی، آسیبی است که هم دامن روابطعمومیهای دولتی را میگیرد و هم بخش خصوصی را؛ اما در بخش خصوصی، ماجرا بیشتر رنگوبوی تقلا برای بقا دارد.
کاهش شدید بودجههای ارتباطی، نهتنها واحدهای روابطعمومی درونسازمانی را فلج میکند، بلکه دومینوی رکود را به کل اکوسیستم خصوصی این صنف نیز تسری میدهد.
در نتیجه، شرکتها و موسسات روابطعمومی، تشکلهای صنفی و رسانههای تخصصی این حوزه مانند پایگاههای خبری و نشریات تخصصی با افت شدید و نگرانکننده تقاضا مواجه خواهند شد؛ بحرانی که البته سایه آن در سالهای گذشته نیز بر سر این اکوسیستم سنگینی میکرد.
توقف رویدادهای روابطعمومی و انجماد پروژههای ارتباطی، بیشک باعث میشود بسیاری از این شرکتها و موسسات خصوصی در تأمین بدیهیترین هزینههای خود، مانند حقوق پرسنل و حق بیمه، ناتوان بمانند و در مسیر افول یا تعطیلی کامل قرار گیرند.
این ضربه سنگین در حالی بر پیکر این صنف وارد میشود که حتی در طول سال ۱۴۰۴ و پیش از جنگ رمضان نیز، شرکتها و موسسات روابطعمومی حالوروز اقتصادی مساعدی نداشتند و تنها با زحمت فراوان و حاشیه سود حداقلی، از پس هزینههای خود برمیآمدند.
این انفعال تحمیلی، زنگ خطری جدی برای آینده روابطعمومی در کشور است… همین./شارا
📤 اشتراکگذاری: