رسانه ها معمولا به این بیماری به عنوان “جریانی که هرگز قبلا دیده نشده” و “کرونای عجیب و جدید” اشاره می کنند. البته اینها درست است اما این موضوع را نمی گویند که سرماخوردگی هم ویروس کروناست. رسانه های با سابقه ای چون نیویورک تایمز، عنوان های هشدار دهنده ای مانند “اگر همه مان مریض شدیم چه؟” منتشر می کنند.

با سرعت گرفتن صنعت توریسم به سمت سرایت کرونای اجتناب ناپذیر در بازارهای جدید، باید بگوییم این شیوع، خطرهای صنعتی دارد که فراتر از خطرهای آن برای سلامتی است. تهدید بزرگتر که صنعت را تحت تاثیر قرار داده و در موارد اخیر در مقاصدش تلفات زیادی داشته، روانشناسی مشترک ما از ترس غیر منطقی است.

در نظر بگیرید در حالیکه ویروس کرونا جدی است، کشنده تر از مرس (با ۳۴ درصد نرخ کشتار بیشتر) یا سارس (با ده درصد نرخ کشتار) نیست. در حقیقت، بر اساس CDC بعضی دانشمندان می گویند نگرانی بیشتر باید در این وقت سال متمرکز بر آنفلونزا باشد که تنها در این فصل ۸۲۰۰ نفر را کشته و ۱۴۰۰۰۰ نفر را راهی بیمارستان کرده است.

اما چرا بگذاریم حقایق و عقل سلیم یک ترس شدید اجتماعی که نیروی محرکه آن رسانه هاست را متوقف کنند؟

در دایره اطلاعاتی امروز، درک ما بر واقعیت می چربد و متاسفانه وقتی هشدار توجهات بیشتری را جلب می کند، هیچکس نمی خواهد با به اشتراک گذاری حقایق، انبوه مردم را متقاعد کند. به همین دلیل، شرکت های مسافرتی باید ارتباطات خود را با درک مشتریان همگام کنند. یک مسئله این است که مسافران غرب را متقاعد کنید که چیز مهمی برای نگرانی نیست. مسئله دیگر این است که هنگام صحبت با عموم افراد، چرخه ادامه دار تیترهای پر زرق و برق و دروغ پراکنی را شستشو دهید.

رسانه ها معمولا به این بیماری به عنوان “جریانی که هرگز قبلا دیده نشده” و “کرونای عجیب و جدید” اشاره می کنند. البته اینها درست است اما این موضوع را نمی گویند که سرماخوردگی هم ویروس کروناست. رسانه های با سابقه ای چون نیویورک تایمز، عنوان های هشدار دهنده ای مانند “اگر همه مان مریض شدیم چه؟” منتشر می کنند.

رسانه های اجتماعی دارند تقلا می کنند که جلوی شیوع دروغ پراکنی راجع به ویروس را بگیرند.

با این وجود، این بازی نیست و اینکه ویروس کرونا از چین نشات گرفته، بر مشکل می افزاید. شایعات بی اساسی که دولت چین این ویروس را شروع کرده، عکس های به اشتراک گذاشته شده توسط کاربران که غیر قابل تایید است و اخبار جعلی و دروغین که بیمارستانی در حال ساخته شدن است که برای درمان این بیماری است، همگی آنلاین وجود دارند.

این موضوعات صنعت گردشگری را با این سوال روبرو می کند- چطور در دوره ای که ترس غیر منطقی وجود دارد ارتباط برقرار کنیم؟

برای مثال، اگر ما بیشتر از حمله کوسه ها می ترسیم تا رانندگی (تحقیقات هم این را نشان داده اند)، آیا اینکه توضیح دهیم چقدر رانندگی به نسبت خطرناک تر است موثر است؟ یا باید بر همه راه ها یی که می توان به وسیله آن از حمله کوسه ها جلوگیری کرد تمرکز کنیم؟ در مورد کرونا، آیا باید در این نقطه از زمان این ویروس را در زمینه مناسب خود قرار دهیم؟ یا باید با آن آنطور که عموم باور دارند مقابله کنیم- بیماری که ممکن است در هر لحظه من را شخصا تخت تاثیر قرار بدهد؟

به طور فزاینده، مدیریت مسئله در صنعت گردشگری به معنای برقراری ارتباطی فراتر از واقعیت هاست. یعنی صحبت کردن با سیستم های کیفیتی، پروتکل ها و رویه هایی که از آن ها برای حل یک بیماری استفاده می کنیم بای بزرگتر از فاکتورهای خطر باشند. یعنی به اشتراک گذاری ظرفیت ما برای پاسخ به احتمالی که وجود ندارد و ممکن است هیچوقت هم محقق نشود. یعنی باید ذینفعانمان را هر جا هستند ملاقات کنیم حتی اگر درگرد باد ترس باشند.