#جان_هارتلی (John Hartly) پژوهشگر سرشناس دانش ارتباطات می‌گوید: #خبر عمدتاً محصول تاریخ است و تاریخ خبر از قرن نوزدهم به بعد، به بررسی این امر تبدیل شده است که چگونه عبارت “خبر برای مردم” به عبارت”خبر برای بازار” تغییر یافته است.
هارتلی معتقداست که نحوه تولید خبر به نحوه تولید کالا شباهت یافته است و یکی از کالاهایی که روزنامه‌ها مایل به تولیدآن هستند، خواننده است. و از آنجا که روزنامه‌ها نمی‌توانند صرفاً با تکیه بر فروش خود به بقا ادامه دهند، خواننده را به آگهی دهنده می‌فروشند. به این ترتیب هارتلی می‌کوشد تا نقش نیروهای بازار و به عبارت بهتر نقش سرمایه را بر حاصل کار روزنامه‌ها نشان دهد چرخه‌ای که او مطرح می‌کند، توجه ما را به سوی منابع خبری روزنامه‌ها معطوف می‌سازد و به اینکه چرا برخی از روزنامه‌های بزرگ تثبیت می‌شوند و چرا برخی از روزنامه‌های پرمحتوا از صحنه بیرون می‌روند.
به عقیده جان هارتلی، منابع خبری جایگزین در اقلیت قرار گرفته‌اند و کم کم از صحنه حذف می‌شوند، زیرا که دیگر آن دوران آغازین قرن نوزدهم که در آن فروش و نه آگهی، رمز بقای روزنامه‌ها بود، سپری شده است (به علت کاهش یا محدودیت تیراژ) و اینک با روزنامه‌هایی ارزان اما پر آگهی سر وکار داریم و به همین دلیل است که دیگر از آن دوران که مشخصه‌اش رادیکالیسم یا تندگرایی سیاسی بود، دور شده‌ایم، حالا به جای رادیکالیسم سیاسی با مقوله ارتباط مؤثر با مخاطبان بیشتر سر و کار داریم و حلقه وصل این ارتباط، پول است. خوانندگان هم فقط همین منابع خبری مبتنی بر پول را در اختیار دارند و حتی اگر روزنامه‌های جانشین (Alternative Press ) بتوانند منتشر شوند و بخواهند به منابع خبری جانشین برای مردم تبدیل شوند، نظام حاکم بر توزیع، که در اختیار توزیع کنندگان کل است، اجازه چرخش این نوع از منابع خبری را در مجاری توزیع نمی‌دهد و به این ترتیب خوانندگان از دسترسی به این دسته از منابع خبری محروم می‌مانند.
موضوعی که هارتلی مطرح می‌کند در مورد خبرگزاری‌های بین‌المللی هم صادق است. این خبرگزاری‌ها در مقام منابع خبری کلیدی اجازه ورود هرنوع خبر را به مجاری توزیع خود نمی‌دهند به ویژه اگر خبر- ولو به طرزی اندک- با منافع حاکم بر این منابع خبری ناسازگار باشد.
با این حساب، می‌توان رابطه منبع خبر و مخاطب را رابطه‌ای یکجانبه نه ارتباط متقابل و رضایت بخش- توصیف کرد که از منبع خبر به سوی مخاطب جاری است و مخاطب باید در صورت امکان از میان آنچه به او ارائه- و در واقع تحمیل- می‌شود، دست به انتخاب بزند.
افزون بر این، منابع بین‌المللی خبری باید برحسب ظاهر هر آنچه را که تازه و جدید است مخابره کنند اما در عمل فقط در شش حوزه مشخص گام برمی‌دارند.
هارتلی این شش حوزه در مطبوعات بریتانیا را چنین برمی‌‌شمارد: سیاست، اقتصاد، روابط خارجی، اخبار داخلی، اخبار مناسبت‌ها و بالاخره ورزش.